24 dagen, 24 tijdzones | Deel 1: Manila

Om negen uur ’s morgens loop ik met mijn gids door Baseco, een van de sloppenwijken, in Manila. Klam weer, de wijk is gevestigd aan de zee, waar van allerlei rotzooi dobbert, dat zijn weg vindt naar open water of strand. Huisjes, wat het woord huis niet mag dragen, stoepen idem-dito. Kabels overal. Rondrennend groezelige kinderen. Ineens hoor ik iemand zingen. Negen uur maandagmorgen, niet echt tijd om te karaoke. Ik zie een blije dame achter een microfoon. Even verder zit de volgende te zingen, nu een man. Was er voor deze mensen niks anders te doen, dan te zingen?

Tijdens mijn studie over tijd heb ik mij verdiept in tijdschaarste en wat dat met iemand doet. Ik stuitte op een onderzoek van de Amerikaanse professor sociologie Eldar Shafir: Scarcity. Eigenlijk maakt het niet uit aan welke schaarste je lijdt; geldschaarste, voedselschaarste, tijdschaarste, het doet allemaal hetzelfde in onze brein. Het neemt bezit van je denken en het neemt je volledig in beslag. Schaarste houdt de aandacht gevangen en brengt je in een tunnelvisie. Schaarste verandert de manier hoe je naar dingen kijkt en het beweegt je ertoe andere keuzes te maken. Schaarste verlamt. Dat was precies wat er met de dame en heer is gebeurd. De schaarste was zo niet meer te handelen, dat ze het hoofd als een struisvogel in het zand staken. Weg van de misère.

Van de Nederlandse huishoudens heeft 10 procent ernstige betalingsproblemen. Het is enorm moeilijk om zelfstandig uit deze situatie te komen. Met name omdat mensen met een schaarste nauwelijks de kracht hebben om aan een lange termijnvisie te werken. First things first en dat houdt ze precies in de greep.

www.joho.org/en/smokey-tours | www.smokeytours.com/blog