De toekomst van circulariTIJD – wanneer recht rond wordt

Zelfs tijdens een duurzaam festival, – congres of – symposium zijn we nóg lineair. Daar staat de spreker en daar is het publiek. Zo is het altijd al geweest. We komen tenslotte uit een lineaire tijd.
Een tijd van vraag en antwoord, van willen en betalen. Door geld houden we het oude systeem intact.

Maar het systeem wankelt. Teveel gapende gaten en ongelijke verdeling. We moeten circulaire, maar we pakken de hele transitie lineair aan. De een heeft een probleem, de ander gaat het oplossen; vraag en aanbod.

Na de stammen, de rangen en de zuilen, zijn we vanaf 1970 onze eigen weg gegaan. De correctie die voorheen kwam van de dominee of de vakbondsman, die spiegel moesten we nu ineens zelf ter hand nemen. En dat is niet goed gelukt. Het is niet voor niets, dat er inmiddels 60.000 coaches druk zijn, met ons te laten zien wie we zijn. Het individu is volledig losgezongen van zelfreflectie en al die ikjes, ofwel de maatschappij, in al zijn lagen ook. We hebben alles bij de ander neergelegd. Of het nu problemen, tekortkomingen, visies of kansen zijn, alle antwoorden liggen bij de baas, de buren, de school, de staat.

Tijdens de scholierenklimaatmars, vonden de kids wel dat er iets moet gebeuren, maar niet dat zij er zelf iets aan moesten doen. Helaas is jong geleerd oud gedaan.

Zolang (de) ik niet begrijp(t) dat het over mij gaat, dat ik moet beseffen, aanhaken, meedoen, vallen en weer opstaan, dat ik de regisseur ben van mijn eigen leven en dat ik daarin een eigen verantwoordelijkheid heb.  Zolang ik dát niet begrijp, zal circulariteit zijn lineaire uitgang vinden in subsidies, gratis zakken voor plastic, routekaarten en andere geld gedreven oplossingen. En kunnen we er met een gerust hart nog een aantal duurzame festivalletjes tegenaan gooien.