De waarden van.. [Deel 2 – Scheiding]

Wat is de waarde van leven, als je dakloos bent of vluchteling. Wat is de waarde van leven als je elke week naar de voedselbank gaat of boulimia-/anorexia nervosa hebt. Wat is de waarde van leven, als je de dood in de ogen kijkt. Of omgekeerd, wat is de waarde van leven, als het helemaal voorbij is, maar je moet nog even.

In de serie “De waarden van..” ga ik op onderzoek uit.

Deel 2. De waarden van leven: scheiding

Als ze weer ruzie maakten, ging ik maar naar beneden. Ik lag er toch wakker van. Mijn moeder had mijn vader al heel vaak gezegd: als je zo doorgaat dan ga ik bij je weg. En die dag kwam. Ik zie mijn vader nog met zijn weekendtas het huis verlaten. Hij is er nooit meer geweest. Veel te snel kwam er een nieuwe man in mijn moeders leven. Ik was zo kwaad. Nog geeneens officieel gescheiden en dan nu alweer aan de man. De eerste periode zagen mijn broertje, die vijf jaar jonger is en ik mijn vader nauwelijks. Hij zat in een huisje op een vakantiepark. Inmiddels is het zes jaar geleden. Mijn vader heeft een nieuwe vriendin, die ik niet moet en mijn moeder is opnieuw getrouwd en met hem heb ik altijd ruzie.

Ongeveer 1 op de 3 huwelijken strandt. Veel kinderen komen daardoor in aanraking met echtscheiding, zo’n 70.000 kinderen per jaar. Scheiden gaat gepaard met veel veranderingen. Het dagelijks leven van een kind verandert ingrijpend. Vaak twee woonplekken, soms verhuizen, als je bij de ene bent, dan zie je de andere niet. Dit is de praktische kant. De emotionele gevolgen zijn erger. Ze krijgen te maken met grote spanningen, soms met ruzies en de veilige basis valt weg. Veel kinderen voelen zich in de steek gelaten.

Ongeveer 1 op de 3 huwelijken strandt. Veel kinderen komen daardoor in aanraking met echtscheiding, zo’n 70.000 kinderen per jaar.

Toekomsttrend

Steeds meer kinderen wonen niet meer in een gezin met hun eigen vader en moeder. Uit cijfers van het CBS blijkt dat dat aantal de laatste twintig jaar is gestegen van 400.000 naar 600.000. Ruim een kwart van de ouders kiest voor co-ouderschap. Maar op twee plekken wonen vergt veel van een kind. Uit onderzoek blijkt in elke geval dat het niet voor alle leeftijdsfases even geschikt is: co-ouderschap lijkt te werken voor jongere kinderen, baby’s en peuters uitgezonderd. Boven de dertien, veertien jaar wordt het lastiger. Elke week tussen twee huizen pendelen en je aanpassen aan een ander “huisgezin” wordt vaak als stressvol ervaren door tieners. Dat komt omdat kinderen op die leeftijd ook steeds meer zelf een leven opbouwen in de vorm van een vriendenkring, bijbaantje etc. Die doe je vaak meer plezier met een vaste stek van waaruit ze de wereld kunnen verkennen.